Συνήθως, η σύναψη καταναλωτικών δανείων συνδέεται με την έκδοση πιστωτικών καρτών και η πληρωμή των δόσεων του δανείου γίνεται μέσω της πιστωτικής κάρτας. Στις περιπτώσεις αυτές, ο τρόπος πληρωμής των δανείων συμπίπτει με αυτόν της πληρωμής της πιστωτικής κάρτας. Ειδικότερα, στο μηνιαίο ενημερωτικό λογαριασμό της πιστωτικής κάρτας προβλέπεται συγκεκριμένη ημερομηνία εξόφλησης του λογαριασμού, ενώ δίνεται και η δυνατότητα μερικής αποπληρωμής της οφειλής με την πληρωμή <<ελάχιστης καταβολής>>. Ωστόσο, πρέπει να γίνει κατανοητό από τους καταναλωτές ότι η πληρωμή μόνο της <<ελάχιστης καταβολής>> δεν απαλλάσει τον οφειλέτη από τόκους για το ανεξόφλητο ποσό.

Υπάρχει ακόμα ένας τύπος δανείου που η αποπληρωμή του είναι παρόμοια με αυτή της πιστωτικής κάρτας. Ένα τέτοιο δάνειο (συνήθως ανοικτό καταναλωτικό) δεν έχει προκαθορισμένο χρόνο αποπληρωμής, αλλά ο καταναλωτής έχει τη δυνατότητα να καταβάλλει κάθε μήνα όποιο ποσό επιθυμεί πέραν μιας ελάχιστης καταβολής που του έχει ορίσει το πιστωτικό ίδρυμα. Ο τόκος υπολογίζεται κάθε μήνα στο επανομείναν κεφάλαιο, ενώ, αν δεν πληρωθεί ούτε η ελάχιστη καταβολή, τότε πέραν των τόκων καταλογίζονται και τόκοι υπερημερίας.

Στις παραπάνω περιπτώσεις, το ποσό της ελάχιστης καταβολής -που συνήθως είναι ιδιαίτερα μικρό- καλύπτει τους τόκους της περιόδου και πιθανώς απομειώνει κατά πολύ μικρό ποσό και το ανεξόφλητο κεφάλαιο. Το δάνειο θεωρείται ενήμερο, αφού έχουν πληρωθεί οι τόκοι περιόδου, αλλά το κεφάλαιο ουσιαστικά παραμένει αμετάβλητο.

Είναι σύνηθες φαινόμενο οι καταναλωτές να πληρώνουν μόνο την ελάχιστη καταβολή που τους αναφέρει ο ενημερωτικός λογαριασμός που τους αποστέλλει το πιστωτικό ίδρυμα, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι με αυτό τον τρόπο εξόφλησης επιβαρύνονται σημαντικά με τόκους. Η ελάχιστη καταβολή είναι μια διευκόλυνση που σαν σκοπό πρέπει να έχει την βραχυχρόνια αντιμετώπιση των προβλημάτων ρευστότητας των καταναλωτών και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να αποτελεί πάγια τακτική αποπληρωμής δανειακών υποχρεώσεων.