Α. Σταθερό επιτόκιο

Το σταθερό επιτόκιο είναι απαλλαγμένοο από τις επιδράσεις από εξωγενείς οικονομικούς παράγοντες, όπως οικονομικές συγκυρίες ή μεταβλητές στην αγορά χρήματος. Η γνώση που προσφέρει στον καταναλωτή για τις μελλοντικές σταθερές πληρωμές του τον βοηθάει στον ευκολότερο και εγκυρότερο προγραμματισμό του.

Από την άλλη πλευρά τον αποστερεί από τυχόν ελαφρύνσεις, ως προς την αποπληρωμή του δανείου με καταβολή λιγότερων τόκων επί του κεφαλαίου, που θα μπορούσαν να προκύψουν ως αποτέλεσμα της βελτίωσης των οικονομικών δεικτών και της πτώσης των επιτοκίων. Το τελικό σταθερό επιτόκιο αποτελείται από το επιτόκιο που συμφωνείται με την τράπεζα πλέον της κρατικής επιβαρύνσεως.

Β. Κυμαινόμενο επιτόκιο

Το κυμαινόμενο επιτόκιο, αντίθετα, είναι μεταβλητό με δυνατότητα διακυμάνσεων πράγμα που σημαίνει αυξομειώσεις για τον δανειολήπτη, ανάλογα με τις συνθήκες της αγοράς, το κόστος του χρήματος και την εξέλιξη της διεθνούς οικονομίας.

Δεν εξασφαλίζει σταθερότητα στον δανειολήπτη αλλά την προσδοκία μείωσης του επιτοκίου, σε περίπτωση ευνοικής διεθνούς συγκυρίας και συνεπώς μείωσης του συνολικού ποσού του καταβλητέου τόκου.

Το τελικό καυμαινόμενο επιτόκιο διαμορφώνεται βάση 3 επιμέρους παραμέτρους : τη βάση αναφοράς που είναι κυμαινόμενη και μπορεί να έιναι το διατραπεζικό επιτόκιο (π.χ. Euribor) ή το επιτόκιο της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), το περιθώριο κέρδους του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος (spread) που είναι σταθερό και τέλος την κρατική επιβάρυνση.

Ένα διαφορετικό είδος δανειακού προιόντος που εμφανίζεται κατά περιόδους είναι ο δανεισμός σε ξένο νόμισμα (π.χ. γιεν, δολάρια, ελβετικά φράγκα). Στην προκειμένη περίπτωση, εκτός από την δυσκολία παρακολούθησης και στάθμισης του κινδύνου των εξελίξεων που επηρεάζουν τα επιτόκια των δανείων αυτών, εισέρχεται και ο συναλλαγματικός κίνδυνος. Στα κυμαινόμενα επιτόκια σε εγχώριο νόμισμα ο κίνδυνος προέρχεται από την αύξηση των επιτοκίων, που θα έχει ως αποτέλεσμα την επιβάρυνση του καταναλωτή με επιπλέον τόκο.

Πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι η κρατική επιβάρυνση δεν είναι η ίδια για το σύνολο των δανεακών συμβάσεων. Για πράδειγμα, η κρατική επιβάρυνση για τα στεγαστικά και επισκευαστικά δάνεια είναι 0,12 % ενώ για τα καταναλωτικά δάνεια και τις πιστωτικές κάρτες 0,6 %.